Het Cafe van Wervershoof, auteur op Hèt Bier- en Muziekcafé van Wervershoof

Hèt Bier- en Muziekcafé van Wervershoof

Author: Het Cafe van Wervershoof

By in Magazine 0

Editie 3 is geboren

En dat is nummer drie! Trots en blij zijn wij met de geboorte van deze editie. Ons derde kind wat veel te vertellen heeft, nu al! Boordevol verhalen, mooie foto’s, adverteerders en mooie gezichten.

Met passie voor het café, liefde voor het dorp en plezier in het grafisch vormgeven van een magazine, zo ontstaat Hèt Café van Wervershoof presenteert Wervershoof. Een bewaarmagazine van en voor Wervershoof. Want ons dorp is zoveel meer dan de molen en de kerk. Ons dorp zit boordevol mooie mensen met mooie verhalen. En daarbij hebben wij de mazzel dat de mannelijke kant van ons team niets liever doet dan naar deze verhalen te luisteren en er een prachtig magazine van weet te maken. Iets wat goed is, goed voelt, bij je past en goed ontvangen wordt kan je uitbouwen. Net zoals we met Hèt Café de afgelopen vijf jaar doen. En daarom is ook nummer 3 van ‘Hèt Café presenteert Wervershoof’ gewoon, ook in deze bijzondere tijden, weer een feit. (tekst loopt door onder de foto)

Sinds halverwege maart zijn we met Hèt Café dicht, open, half open en nu het er naar uit ziet hoogstwaarschijnlijk weer dicht de komende weken. Het is lastig en we missen de dagen met live muziek, de leuke feestjes en de energie die jullie ons geven tijdens jullie bezoek. Maar hé, niet getreurd en schouders eronder. Als jullie niet naar ons kunnen komen, komen we wel naar jullie. Met dit magazine welteverstaan. We liggen gewoon bij jullie op de keuken- of salontafel. Hoe mooi is dat!

Het magazine ligt vanaf op veel verschillende plekken in Wervershoof en omstreken, zoals bij Knijn Inkt & More, Sportcentrum De Dars, Rheino’s, Verzorgingstehuis St. Jozef, de Schoof en allerlei andere openbare en vrij toegankelijke plekken. Ga je te tanken bij Koper, ‘Hèt Café presenteert’ ligt er. Moet je te kneden bij de fysio, ‘Hèt Café presenteert’ ligt er. Neem ‘m mee naar huis en lees de mooie verhalen en de informatie die het blad te bieden heeft.

By in Magazine 0

Lieve Schatten

Hoe bijzonder kan een week zijn. Stel je hebt een kroeg en jouw grootste doel van deze kroeg is om mensen elkaar te laten ontmoeten. Men kan daar een hoop lol hebben en alles delen wat ze willen delen met daarbij soms een arm om elkaar en heel misschien wel ff stiekem de garderobe in voor die zoen. Dan krijg je Kermis en moet je voor je gevoel in plaats van een kroeg een gevangenis gaan runnen. Binnen de hekken, 4 aan een tafel, niet staan op het terras, pijlen volgen naar de wc en dit alles onder het genot van de nodige drank. Geloof mij, al had ik me laten gaan op verschillende momenten dan had ik mijn tranen hard snikkend laten lopen…. Dan ben je 2 dagen verder en gaat de bel. Een prachtige bos bloemen op de stoep en ‘s middags in het café nog meer lieve schatten met nog meer prachtige bossen bloemen omdat we het zo goed voor elkaar hadden en omdat het kermis gevoel daar was! Man, man wat doet dit goed!!! Grote dank voor jullie positieve reacties!

By in Magazine 0

#menswatbenjemooi

‘Als je echt gelooft in je eigen kracht, kan niemand je tegen houden. Je zou jezelf ook niet meer tegenhouden. Je kunt alles doen, zijn of hebben wat je wilt. Wat je nodig hebt is een doel, tijd en doorzettingsvermogen.’ ‘Zolang je reikt met passie kun je bereiken wat je wilt.’ ‘Succes heeft te maken met volhouden.’ ‘Je kan je dromen werkelijkheid laten worden.’ En dan de mooiste; ‘Als het schip de haven niet binnen kan varen dan zwem je ernaar toe.’

Allemaal uitspraken waar je je vraagtekens bij kan zetten. Is het zo dat als je iets maar graag genoeg wil en als je dan ook maar een beetje je best doet, je alles kan bereiken wat je wil? En stel dat dat dan zo is, moet je dat allemaal wel willen? Is het voor het gros van de mensheid niet veel wijzer om te zijn wie je bent en je wensen en dromen ietwat bij te stellen als je ook maar merkt dat het misschien wel veel te veel voor je is. Meer, meer en nog meer is hetzelfde als te, en te is alleen mooi voor te-vreden. Hoe graag we het ook willen, we kunnen niet allemaal zakenman of vrouw of gender-neutrale zaken-iets van het jaar worden. De meesten van ons hebben daar de capaciteit niet voor. Je kan nog zo graag iets willen maar als je daar de goede eigenschappen niet voor hebt dan wordt het verdomd lastig.

Als dat schip de haven niet kan binnenkomen, neem een ander vervoersmiddel! Je hoeft namelijk niet te behalen wat een ander heeft behaald. Je hoeft namelijk niet het pad te kiezen die een ander voor je heeft uitgestippeld. Je mag zelf kiezen. Misschien is het tegenwoordig wel heel moeilijk om tevreden te zijn met wie je bent, te accepteren wat je in je mars hebt en daarnaar te handelen. Je hoeft niet altijd maar succesvoller te worden, je gedrag aan te passen, do’s en don’ts toe te passen in je dagelijks leven. Op zoek gaan naar jezelf is accepteren wie je bent en het mooie hiervan is dat je diegene al je hele leven kent. Ieder leven komt met ups en downs. De één krijgt wat meer voor de kiezen als de ander. Ook dat vormt je naar wie je bent en wat je kan dragen. Leg die lat zo hoog als bij je past. Wees eerlijk naar jezelf en een ieder om je heen.

Gelukkig zijn met wat je doet en wie je bent is veel voornamer. We zijn namelijk allemaal anders, we zingen allemaal anders, lopen allemaal anders, denken allemaal anders. Allemaal uniek met onze mooie en minder mooie kanten. Laten we wat meer naar elkaar omkijken en elkaar zien zoals we zijn. Je bent namelijk een mooi mens. Ga wat meer naar jezelf omkijken en zie wie je bent. Accepteer dit en handel daarna. Mens, je bent zo mooi!

Ik krijg vaak duimpjes

Sabrina Laan is 32 jaar en trotse moeder van Ties en Floor. Met Floor
in haar armen word ik ontvangen op het bedrijf van vrachtvervoerder Bultsma in Andijk. Gelukkig is er vrachtwagen aanwezig en maken
dan ook snel de foto bij de truck want Sabrina is ook vrachtwagenchauffeuse.

Half Andijk en half Bovenkarspels. Wat heeft dat nu met ons dorp te maken? In principe helemaal niks maar er is toch wat Wervershoofs te vinden bij Sabrina. Ten eerste woont ze er. Samen met Chiel Bultsma en haar twee eerdergenoemde kinderen. In eerste instantie op de Zeeweg wat voor Chiel de grens was. “Hij wilde niet verder in Wervershoof maar is toch gezwicht voor het gemak van een vrij nieuw huis aan de Vooruitgang. We zijn geen klussers en het huis aan de Zeeweg is daar onderhevig aan. Een nieuw huis heeft daar nog niet zoveel last van.  Bovendien is Wervershoof gezelliger.”
De eerste 8 jaar van haar leven woonde Sabrina in Andijk op het Buurtje en daarna op de Kleingouw. Andijk West dus. “En dan trek je al gauw naar Wervershoof toe qua vrienden, uitgaan ed. Het is toch zo’n beetje hetzelfde gevoel.”

Sabrina heeft de kappersopleiding gedaan en heeft ook wel wat haren geknipt door de jaren. Het was het toch niet dat kappersvak. “Ik werkte veel maar het verdiende niet naar behoren. Daarna heb ik nog wat bij de Thuiszorg gedaan als tussenfase. Maar ik dacht al snel daarna waarom ga ik niet gewoon vrachtwagenchauffeuse worden?”
Eerst had ze de gedachte om dat bij een ander bedrijf te doen maar bij het bedrijf van haar vriend, en vierde generatie, Chiel Bultsma (een echt familiebedrijf opgericht door Hielke en later voortgezet door Eize en daarna Hielko) zijn ook werkzaamheden wat ze wel mooi vind. “Ik hou wel van autorijden en motorrijden en dat soort dingen, ik vind het niet eng ofzo. Ik had het wel al veel eerder moeten doen. Maar ja, achteraf kijk je een koe in z’n kont.” (tekst loopt onder de foto door)

Ze rijdt eerst zeecontainers en daarna alles eigenlijk. Verbaasd is ze over de hulp die ze heel vaak aangeboden krijgt tijdens de vele ritten die ze gemaakt heeft. “De goederen moeten op een plek gezet worden maar als het niet lukt mag je het ook ergens anders neerzetten wordt er wel eens gezegd tegen mij. Dat vind ik altijd wel grappig. Maar waarom zou een ander het wel daar kunnen neerzetten en ik niet? Er wordt nog vaak gedacht dat wij dat niet kunnen. Gelukkig komen er al meer vrouwen achter het stuur van een truck.” Thats the Spirit. Dat bezit Sabrina zeker. “Geen poespas, gewoon doen en dan is het weer klaar en gaan we weer verder. Ik krijg ook vaak duimpjes als ik langs de weg zit als ze mij zien zitten. Dat is een leuk gebaar.”
Ook al zijn het soms lange dagen de tijd vliegt voorbij voor Sabrina. “De rijtijdenwet gooit soms wel eens roet in het eten. Soms kan je net je ritje niet afmaken binnen de vier en een half uur terwijl dat wel beter uitkomt. Maar het is goed dat het er is, anders jakker je ook maar door en achter het stuur in slaap vallen kan natuurlijk niet.”

Voorheen wilde moeder Sabrina eigenlijk geen kinderen. “Op slot denk je van: het is toch wel leuk. Dat komt voort uit de gedachte dat ik voorheen de hele week te werk was en dan heb je daar geen tijd voor. In één keer leek het me toch wel leuk, ofzoiets. Ik weet eigenlijk niet wat het was, het was er gewoon. Nu heb ik er dus twee en dat is genoeg. Ik ben er klaar mee met die zwangerschappen.”

het is natuurlijk absurd

Jos Kolenberg is een graag geziene gast in ons dorp. Het liefst zien we hem met gitaar op een podium. En zelf ziet hij dat ook het liefst. Uit z’n dak gaan, zijn favoriete muziek spelend. 

Zelfstandig computerprogrammeur is Jos. Webapplicaties veelal voor het mkb. Voor een archeologiebedrijf in Den Bosch maak ik een app voor de vondsten die ze doen om het te categoriseren m.b.v. de telefoon. Fotootje maken, wat kernwoorden erbij zetten en klaar is kees. Gemak dient de mens. Die telefoon heeft een heleboel dingen stukken makkelijker gemaakt. Ook maak ik urenregistratie apps voor wat lokale bedrijven. “Ik heb ook in loondienst gewerkt hiervoor omdat ik toch wat vastigheid wilde. Full time muzikant is moeilijk. Ik zou het graag willen maar het is ook moeilijk om concessies te doen. Muziek is emotie en dat kan ik niet uitschakelen. Die vastigheid vond ik in het begin prettig maar later miste ik het vrije leven wel. Sinds januari 2019 sta ik op eigen benen. Eén been is gereserveerd voor de muziek, het andere been is voor het programmeren. Ik geef nog gitaarles en speel met verschillende bands zo nu en dan in den lande”.

“In de muziek is plezier heilig. Als je dat niet hebt dan moet je stoppen. Dat heb ik nodig en dat straal je dan ook uit. Uit je dak gaan op het podium is het mooist wat er is. Als je uit je dak gaat op het podium neemt het publiek dat over. Zo bezorg je deze mensen een fantastisch optreden”. (tekst loopt onder de foto door)

“We speelden laatst in The Shack in Oude Meer met Pearl Jamming. Het bijzondere is dat het in de middle of nowhere staat en dat er altijd volk komt. Deze tent heeft een reputatie dat het altijd goed is wat er staat. Het is niet groot maar de mensen die er komen en die het organiseren zijn altijd enthousiast. Wereldtent!”

Jos woont in Enkhuizen en heeft het daar naar zijn zin. Hij woont in de binnenstad en houdt van de reuring. “Alles is binnen handbereik. Er is veel qua horeca en dus een hoop te doen. Ook in de wintermaanden. Dan zijn de toeristen weg en dan is het ook weer anders en dat maakt het divers. En ik vind het een mooi stadje. Ik ben wel een echte Wervershover en ik mis het bij vlagen wel maar ik vind het belangrijk voor me om wat anders te voelen, mezelf te ontwikkelen. Het idee staat me trouwens wel aan om ooit terug te keren naar mijn geboorte grond.”

Nieuw Zeeland is het mooiste land waar hij tot nu toe geweest is. Niet dat het wat met z’n innerlijk doet maar de rust en het landschap doet veel. Het is het gevoel wat Jos ervaart. “Je zit 24 uur in een vliegtuig en je bent niet binnen 5 minuten weer thuis. Het gevoel dat je helemaal weg bent van alles, telefoon uit. Dat doet echt wat met je. Het is vergelijkbaar met een westers land wat ontwikkeling en taal aangaat. maar de mentaliteit is absoluut niet westers en dat beviel wel. Het is allemaal wat relaxter, minder gehaast.”

Ik vraag ‘m naar zijn favoriete muziek-  album. “Ja, daar vraag je wat. Ik denk toch dat het ‘Abbey Road’ is. En dat is eigenlijk niet om het album maar om het grotere geheel van The Beatles. Het is natuurlijk absurd dat dat bij elkaar gekomen is. Van daar uit gezien van wat het betekent zo’n band voor de hele muziekgeschiedenis is dat natuurlijk een enorme impact. Paul McMartney is multi-instrumentalist en alleen als bassist en zanger al fenomenaal, een op zichzelf staand icoon. En daarnaast staat een John Lennon, minder multi maar wel een onwijs talent en samen schreven ze vrachten met prachtige nummers. Dan ben je er wel denk je dan. En dan komt George Harrison nog om de hoek kijken die de mooiste liedjes heeft geschreven vind ik. Die ging net even verder met de meer uitgesponnen liedjes. Ringo Starr was de minst beste maar zorgde er wel voor dat de band bij elkaar bleef zolang het duurde. Qua album vind ik ‘The Southern Harmony and Musical Companion’ van The Black Crowes net zo goed maar de impact van deze langspeler is natuurlijk stukken minder. Vandaar ‘Abbey Road’.”

“Ik heb het al 15 jaar over The Beatles, The Black Crowes en Led Zeppelin. Ik vraag me wel eens af of dit niet vernieuwd gaat worden voor mij. Maar dat is onmogelijk. Dit is nog nooit geëvenaard voor mij en dat gaat niet gebeuren ook. Als het zo is, dan is het zo. Ik luister heel veel naar andere muziek maar zo groot als deze drie over de volle breedte gaat het niet worden.” 

Jos speelt gitaar en dat weten we ook wel. Als klein beukertje met lange fijne krullen stond ie met nog een aantal knapen met lang haar op het podium. De band heette ‘5 Meter Heer’ en iedereen vond ‘m een schatje. Later speelde hij bas in de hard rock & roll formatie The Hopes. Vanaf toen koos hij er voor om professioneel muzikant te gaan worden en ging er keihard voor werken. Een opleiding om zijn specialiteit als gitarist te vergroten en diverse bands en vele optredens later is hij een stuk beter en ook wijzer geworden. (tekst loopt onder de foto door)

[foto: jos hensens fotografie]

Op de vraag wie zijn favoriete gitarist is volgde een meer dan korte stilte. “Het is weer een open deur maar ik ga toch voor Slash omdat hij een speelstijl hanteert die ik niet beheers. Die andere wereldgitarist, Jimmy Page, komt dichter in de buurt van mijn speelstijl, dat neigt er meer naar. Jimmy Page speelt zo nu en dan slordig en dat red ik ook nog wel een beetje. Slash zag ik laatst en dat heb ik echt nog nooit gezien. Een gitaarsolo van een minuut ofzo wordt al weer eens wat, dan weet je het wel maar Slash speelde een solo van tien minuten die echter helemaal niet verveelde. Hij is zo onwijs virtuoos maar wel smaakvol. Je hoort het meteen als Slash met iemand meedoet zonder dat je het weet. Hij heeft zo z’n eigen stijl, dat pik je er meteen uit. Van Jimmy Page heb ik wel het één en ander uitgezocht maar bij Slash begin ik daar niet aan, dat zit niet in mijn vingers. Guns & Roses is natuurlijk ook gewoon een bizarre band.”

Voor de fitheid loopt Jos zo nu en dan hard. Er staat een marathon op de agenda, die van Rotterdam. “Dan heb ik een stok achter de deur. Ik vind wel dat ik af en toe wat moet doen en een bijkomend voordeel is dat mijn hoofd rust geeft. De eerste minuten denk je nog van alles over waar je mee bezig bent en op een gegeven moment ebt het allemaal weg. Dan ben je lekker gedachteloos aan het rennen. Dat geeft ontspanning, pure ontspanning.”

By in Nieuws 0

Hèt Café Muziek Vrienden #1

De onderstaande muzieklijst is samengesteld door de bezoekers van de facebookpagina van Hèt Café. Deze Muziek Vrienden Afspeellijst is uiteraard te beluisten in Hèt Café.

The Animals – House of the Rising Sun
AC/DC – Back in Black
Tom Petty & The Heartbreakers – Room at the Top
The Temptations – Papa was a Rolling Stone
Johnny Cash – Solitary Man
Eric Clapton – Lay Down Sally
Eric Clapton – After Midnight
Dick Dale & his Deltones – Miserlou
Steppenwolf – Born to be Wild
The Kooks – So Good Looking
The National – Bloodbuzz Ohio
Hootie & the Blowfish – Time
Eagles of Death Metal – Cherry Coke
Pink Floyd – Shine on your Crazy Diamond
Temple of the Dog – Hunger Strike
The Rolling Stones – Sweet Virginia
Elvis Presley – Burning Love
Pearl Jam – Just Breathe
Living Colour – Love rears it’s Ugly Head
Kovacs – Diggin’
The Doors – Roadhouse Blues
The Bullits – Russian Spy and I

Echo & the Bunnyman – Lips Like Sugar
Dire Straits – Private Investigations
America – Sister Golden Hair
Peter Gabriel – Solsbury Hill
Led Zeppelin – The Rain Song
Ocean Colour Scene – The Riverboat Song
Johnny Winter – Highway 61 Revisited
Ramones – Rockaway Beach
The Strokes – Heart in a Cage
Motörhead – Ace of Spades
Nathaniel Rateliff – S.O.B.
Status Quo – Roll over lay Down
Billy Joel – Piano Man
Claw Boys Claw – Hammer
Danny Vera – Rollercoaster
Rory Gallagher – Bad Penny
REM – Losing my Religion
Uriah Heep – Easy Livin’
Kontrust – Bomba
Janis Joplin – Mercedes Benz
Dance, Dance, Dance – Chic

By in Magazine 0

de favoriete plek

Van een wervershover in wervershoof

Astrid Steltenpool: Het mooiste huisje op de Zeeweg.

“Op de vraag wat mijn favoriete plek is in Wervershoof moest ik even nadenken. Ik kwam erachter dat ik er eigenlijk best veel heb.”
Op sportief gebied, het handbalveld en hal 1 van de Dars. Samen met m’n teamgenoten heb ik daar heel veel mooie, spannende, fanatieke en sportieve momenten beleefd.  Maar ja, ik word ook wat ouwer (maar niet gauwer), dus nu heb ik daar vooral veel gezellige momenten.”
Op uitgaansgebied, van Rooijen met m’n vriendinnen. Wat hebben we daar vroeger veel weekenden gezeten, gepraat, gedanst met een borrel, gezellige muziek en leuke mensen! Geweldige tijd.” 
Op schoolgebied, de Werenfridus school. Daar heb ik een hele leuke en vertrouwde schooltijd gehad. Maar ook niet te vergeten, de St. Augustinus Mavo. Helaas moesten we allemaal na 2 jaar naar andere scholen omdat de Mavo gesloten werd.”
Op werkgebied, Onze sportwinkel ‘Steltenpool Sport’. Mooie en leerzame jaren gehad samen met de leukste collega´s.” (text loopt door onder de afbeelding)

Op woongebied, de Zeeweg. En ja, dat is op dit moment mijn favoriete plek in Wervershoof: fietsend de Zeeweg oprijden. Als ik in de bocht Dorpsstraat-Zeeweg fiets met mijn bakfiets met de kinderen erin en de mooie bomen langs de sloot in bloei zie staan, dan word ik heel blij. Als ik dan verder de Zeeweg op fiets, heb ik aan mijn rechterhand mijn ouderlijke huis waar ik hele mooi herinneringen heb en waar mijn ouders nog steeds wonen. Aan mijn linkerhand zwaai ik dan naar het huis waar mijn zus woont met haar zoons. Ik stop dan bij nummer 24, het ‘mooiste huisje op de Zeeweg’ (zoals wij dat elke avond met de kinderen zingen in bed) waar Coen en ik al 15 jaar met zoveel plezier wonen samen met onze kinderen.”

En dat is #2

De tweede editie van het magazine ‘Hèt Café presenteert Wervershoof’ is een feit. Boordevol verhalen van en over Wervershoof, columns, bedrijven, personen, toekomst, advertenties, recept en evenementen. Wervershoof van diverse kanten. Het magazine is gratis af te halen bij natuurlijk Hèt Café van Wervershoof, Knijn, Tankstation Peut, de Dars, kantine van VVW, Verzorgingstehuis St. Jozef, Rheino’s en nog vele andere adressen.

Tips voor magazine #3, wat in het voorjaar van 2020 uit gaat komen zijn altijd welkom. Meerdere personen weten nu éénmaal meer dan één.

By in Magazine 0

#doeslief

Op het platteland is het allemaal wat socialer en gemoedelijker hoor je mensen vaak zeggen. In grote steden leeft men langs elkaar heen, weet je niet wie je buren zijn, kijk je de mensen op straat niet aan, houd je je koptelefoon op of je telefoongesprek aan de gang terwijl je in de winkel aan het afrekenen bent. Ieder voor zich…In het dorp kom je niet zo snel iemand tegen die een buschauffeur bespuugt, weinig schreeuwers, schelders, bumperklevende-korte-lontjes, asocialen of pestkoppen. Natuurlijk zijn ze er wel maar omdat we met minder in aantal zijn en we er misschien eerder wat van zeggen voelt dat als minder.
Het mooie van wonen in een dorp is dat je heel vaak samen bent. Grote families bestrijken het hele dorp, vrienden van vrienden die elkaars vrienden weer kennen. We feesten met elkaar en rouwen met elkaar. Zorgen voor elkaar, kennen elkaars kinderen, kennen elkaars verleden. Drinken samen koffie en bewateren elkaars planten in tijden van afwezigheid. We weten ‘precies’ wat er her en der afspeelt en vormen een vangnet als het dreigt fout te gaan. We springen fysiek of financieel bij en spreken elkaar aan als dat nodig is. We weten ook dondersgoed wanneer we iemand met rust laten of wanneer het misschien niet handig is om je eigen ervaringen te vertellen. Alles lekker koek en ei…

Je kan het dorpsgevoel zo mooi maken als je zelf wilt. Was het allemaal maar zo. Eigenlijk zou het misschien wel een beetje eng zijn als het dorpse leven er werkelijk zoals bovenstaand beschreven uit zou zien. Alles van elkaar weten, dat willen we natuurlijk niet, alles van elkaar zien al helemaal niet. We praten niet zo graag over wat ons pijn doet, lopen niet te koop met onze fouten, zorgen of angsten. We moeten elkaar de rust en de ruimte geven, een vriendelijke glimlach, een lieve aanraking want iedereen, waar je ook woont, in het dorp, stad of de polder, iedereen heeft zo af en toe stil verdriet. Het stille verdriet als het verlies al een tijdje geleden is, de ziekte door alle omstanders al een keer genoemd is. Het stille verdriet wat een moeder voelt als haar kind niet zo goed kan mee komen op school. Het stille verdriet in het gezin waarbij een ouder langzaam de gevolgen van dementie ondergaat. Het stille verdriet van de vader die drugsgebruik bij zijn kind constateert. Het stille verdriet van het kind dat het zo moeilijk vindt de fouten toe te geven bij de ouders en het zo moeilijk vindt om hulp te vragen. Het stille verdriet van de jonge moeder die het gevoel van geluk na de geboorte van haar kindje niet goed kan ervaren en het gevoel heeft dat de wereld veel te snel voor haar gaat. Het stille verdriet van de winkelier die de last van het ondernemen op zijn schouders voelt iedere keer als zijn waar goedkoper op het internet staat. Het stille verdriet van die mooie jonge griet die zo graag hetzelfde wil zijn als al die andere te mooie mensen op de sociale media.

Zo hebben we allemaal af en toe een beetje aandacht nodig om welke reden dan ook…

#Doeslief